سلام به همه بروبچه های باصفا   

شما همراه زاده شدید و تا ابد همراه خواهید بود اما در همراهي خود حد فاصل را نگهداريد و بگذاريد بادهاي آسمان در ميان شما به رقص در آيد به يكديگر مهر بورزيد اما از مهر بند نسازيد بگذاريد كه مهر درياي مواجي باشد در ميان دو ساحل روحهاي شما ، جام يكديگر را پر كنيد اما از يك جام منوشيد ، با هم بخوانيد و برقصيد و شادي كنيد اما يكديگر را تنها بگذاريد ، دل خود را براي يكديگر بدهيد اما نه براي نگهداري ، زيرا كه تنها دست زندگي مي تواند دل هايتان را نگه دارد ، در كنار يكديگر بايستيد اما نه تنگاتنگ زيرا كه ستون هاي معبد دور از هم ايستاده اند ...............

انسان در زندگي سه راه دارد :
راه اول از انديشه مي گذرد که اين والاترين راه است .
راه دوم از تقـليد مي گذردکه اين آسان ترين راه است .
راه سوم از تجربه مي گذرد که اين تلخ ترين راه است .

مورچه اي نر عاشـق و خاطرخواه مـورچه اي مـاده شـد مورچه ماده گـفت شـرط مـن مي داني چيسـت ؟ مورچه نر گـفت هـرچه باشـد مي دهم گـفت اين است كه اين كوه خاكي را كه در مسيـر مـن است برداري مورچه نر گـفت اطاعت مي شـود و شـروع كرد كوه خاكي را به محـل ديگر بردن مورچه ديگري كه ازعشـق بي بهره بود گـفت اين چه عـمـل است ؟ كي عمـر تو كـفاف دهـد كه اين كوه خاكي را به مـحـل ديگري ببـري ؟ مورچه نر گـفت كه اي دوسـت عزيـز ! دانـم كه مـرا اين اندازه درنگ نيست ولي خوشـم به اين كه در طريق وصـال محبـوبـم هسـتـم و به عـشـق او اين كار را مي كنـم و اگر هـم  بمـيـرم در راه عـشـق محبـوبم جـان داده ام  و چـه سـعـادتي بـه از ايـن ؟!  

يك تبسم زيركانه و يك عروسك بازي كودكانه كافي بود براي عاشـق شدنم و تو اين كار را كردي .... و من مثل كودكي عاشـقت شـدم و مثـل قـصـه مادربـزرگ تو شـدي شـاهـزاده سـوار بر اسـب سـفيد و مـن پري قـصـه ها و چـقـدر سـاده عاشـقـم كردي و ازآن ساده تر رهايم كردي.  گـفتم : بمان شاهزاده زيبا ! من بي تو مي ميـرم خنديدي و گـفتي : بازي بود ... گـفتم :  بازي زيبايي بود پس بيا بازي كنيـم گـفتي : من بزرگ شـدم ديگر بازي نمي كنم گـفتم : مگـر بزرگ ها بازي نمي كننـد ؟ گـفتي : بازي نه، زنـدگي مي كننـد !!! گـفتم : پس بيا زندگي كنيـم مثـل بازي ، گـفتي : زندگي بازي نيست .گـفتم پس حالا با عـشـق تو چه كار كنـم ؟ گـفتي : رهايش كن بازي بود زندگي كن .گـفتم پس من تا هميشه كودكت خواهـم مانـد !!!

تو را،  نه به صـداقت آسـمان می بخـشـم

قرار بود

تنهاي تنها در تاريكي شب ها مي رفتم دست هاي من از فانوس خالي شده بود همه انديشه هايم به ناكجا رفته بود دست من ، انگشتان من خوشه هاي خشم را مي فشـرد ثانيه هاي من از انعكاس بي كسيم لبريز مي شـد تنهاي تنها بودم در تاريكي شب ،  باور مي كني ؟ تنها .....

 سنگي كه طاقت ضربه هاي تيشه را ندارد تنديسي زيبا نخواهد شد از زخم تيشه خسته نشو كه وجودت شايسته ي تنديس است .  

گویی رقابتی است بین انسان و خاک، زیرا هرکه عزیز انسان می شود پسند خاک می آید و هرکس انسان دل در گرواش می گذارد، خاک به ودیعه اش می گیرد و این بار نیز .....

بوی عذار خاک را می دهد این باران !

در سال های قحطی مرد

تمام اطرافم را نامردی احاطه کرده است

و من از پشت سنگلاخ های زندگی

آنجا که آدمی از ترس خالی شدن زیر پایش

در خود می پیچد،

ساده دخترکانی را می بینم

که برای آنها دست دوستی تکان می دهند

و گل لبخندشان را تقدیم می کنند

و غیرت را در وجودشان می کاوند

نامردی، نامردی و باز هم نامردی !

چیزی به نام غیرت را در وجودشان نمی بینی

ولی باز افسوس !

که دخترکان ساده لبخند می زنند

و ......                                          

شـاگـردي از استـادش پرسيـد :  عـشـق چيسـت ؟  

استاد در جواب گـفت : به گندمـزار برو و پرخوشـه ترين شاخه را بياور اما درهنگام عبـورازگنـدمـزار بـه ياد داشـتـه بـاش که نـمي تواني به عـقب برگردي تا خوشه اي بچيني ؟

شاگرد به گنـدمـزار رفـت و پس از مـدتي طولاني برگشـت استاد پرسيـد :  چه آوردي ؟ و شاگـرد با حسـرت جـواب داد : هيـچ ! هـر چه جلـو مي رفتـم خوشه هاي پر پشت تر مي ديدم و به اميد پيدا کردن پر پشت ترين تا انتهاي گنـدمـزار رفتـم  استاد گـفت : عـشـق يعني همين !!!  

 شاگرد پرسیـد : پس ازدواج چیست ؟

استاد گـفت : به جنگل برو و بلنـدترین درخـت را بیـاور اما به یاد داشـتـه باش که باز هم نمی توانی به عـقب برگردی .

شاگرد رفـت و پس از  مـدت کوتاهی با درختی برگشـت . استاد پرسیـد که شاگـرد را چه شـد ؟ و او در جـواب گـفت به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را که دیـدم انتخـاب کردم ، ترسیـدم اگر جلـو بـروم باز هـم دسـت خالی برگـردم .

  استاد باز گـفت : ازدواج یعـنی همـیـن !!!!!!!!!  

   تنها نگاه بود و تبسـم اما... نه ... گاهي كه از تب هيـجان ها بي تاب مي شـديم گاهي كه قلبهامان مي كوفت سهـمگين گاهي كه سينه هامان چون كوره مي گداخت دست تو بود و دست من- اين دوستان پاك- كز شـوق دست به دامان هم مي گذاشتنـد و از اين پل بزرگ- پيوند دستها- دل هاي ما به خلوت هم راه داشت

  تـو را گـم کـرده ام امـروز و حالا لحـظه های مـن گـرفتـار سـکـوتی سـرد و سنـگیننـد و چشـمانـم کـه تا دیروز به عـشـقت می درخشیـدنـد ،  نمـی دانـی چه غـمگیننـد

چرا پرندگان از نغمه سرايي باز نمي ايستند ؟! چرا همه چيز مانند گذشته است ؟! چرا قلب من از ضربان باز نمي ايستد ؟! چرا آبشارها از ريزش آب خودداري نمي کنند ؟! چرا باز ستارگان بر فراز آسمان چشمک مي زنند ؟! چرا دنيا به آخر نمي رسد ؟ چرا باز ماه در آسمان خود نمايي مي کند ؟! چرا خورشيد باز در آسمان مي درخشد ؟! چرا دريا ساکت و آرام نمي شود ؟! مگر نمي دانند از آن زمان که مرا ترک کردی و رفتي ديگر دنيا به آخر رسيده ؟ مگر نمي دانند تو عشق مرا از ياد برده اي؟

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند، از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند، آدمیت مرده بود، گرچه آدم زنده بود.