من از بيـراهه غربت ســفـر كرده بودم شب انتظار مرا مي كشيـد ماه منتـظـر بود تا من تب دار گردم ! دريا منتـظر  بود تا فانوس دريايي من ، راه را براي قايـقران سرگشته روشن كند ! ولي هيچ يك ...... من مي رفتم . من مي آمدم . من آغاز يك تنهايي بودم اما ناگهان توآمدي از كجا بر قلبـم نشستي ؟ نمي دانم شايد از افـق روشنايي ، چون كنار فرود تو هنوز غبار و ذرات متراكم نور غلتان بود دست مـرا گرفتي و بردي مـرا از ميان انديشه هاي هيـچ ، از ميان تنهايي هاي بي پايان گـذر دادي تا در وجـود مـعـلـوم خود به خويش پيـوندم دهي.  من دستم را با جسارت بر سـراسـر پيكر تنهايي خود كشيـدم ديگر وجـود تنهاييم سـرد نبـود خوشـه خشك خشـم را كه فشـرده بود به باد بخشيـدم انديشـه هايم بارور شـدنـد اكنون در اكنون مـعـلـوم ، در آهنگ پربار زمـان در اين ثانيه هاي سـرد دوباره تو را مي جويم . ميان ما دنيايي از دانستـه هاسـت ! روشنايي شـب ها ، انديشـه هاي پر ثـمـر ، فرامـوشي دردهاست، ميـان ما شـب هاي تنهايي بي پايان مـن در جست و جوي توسـت !!!