سلام به همه دوست جوناي مهربونم   
خوفيـن خوشيـن خوش ميگذره  
منم خوفم و ملالي نيست حتــــــــــي دوري شما  
باحال بود نـــــــــــــــــه   
فکر کردي مي خوام بگم ملالي نيست جز دوري تو ؟؟؟
نه بابا از اين خبرام نيست زیاد خودتو تحویل نگیر  
ولي نه شوخي کردم  تنها ملال من دوري شماست
جاتون خالي چند روز پيش به يه جشن دعوتم کردن  
يه برنامه گذاشته بودن که به بچه هاي کارکنان سازمان ... هديه بدن يعنـي اونايي که دانش آموزاي مـمتازي بودن مثل مـن
دختر و پسر همه اومده بودن دبستانيا راهنماييا دبيرستانيا و پيش دانشگاهيا مثل خودم
خيلي  خوش گذشت از کاباره هاي آغاسي باحال تر بود
بچه هاي کوچيکتر که خيلي بهشون خوش  گذشت همشون رفتن جلوي سِن حالا نرقص کي برقص   
بهشون حسوديـم شد کاش منم هنوز بچه بودمو عقلم سفت نشده بود                         
حالا بیخیال حرفای فلسفی  خلاصه اينکه اين قره بدجوري گيـر کرده بود اذيت مي کرد ديگه
تازه فکر کنم اين گروه موسيقيشونم کرد تشريف داشتن وسطش يه آهنگ کرديه باحال اومدن  بدتر عذابمون دادن
ولـي حيـف که داداش سعيـدم نبود اگه بودش با هـم دسـت مي گرفتيم داداشـمم که سـرچوپی بود و با هـمدیگه کل سالنو مـي ترکونديم
ياد داداشم افتادم  ديروز بدجوري رنجوندمش
داداشي ببخش ناراحتت کردم  من دوست دارم
ببخشيد يهو رفتم توي مود داداشيم نفهميـدم چـي دارم ميـگـم  
داشتم از جشن مي گفتم هيچي ديگه ما که نتونستيـم بريـم وسط  ولـي آخرش از همش باحالتـر بود  میدونین چرا ؟

نمی دونین دیگه ازشون پول زور گرفتم

يه مقدار وجه نقد محبت کردن بعدشم گفتن آفرين که بچه درسخوني هستـي اینم جایزت  
حالا گفتم وجه نقد برام نقشه نکشينو تريپ رفاقت بياين که آره نسترن جون من دوست دارمو از اين حرفا  
من با هيشکي دوست نميشم ها گفته باشم
خوب ديگه خوشمزگي بسه  
الان جدي شدم  

جـوانی چـیـسـت ؟
کـودکـی مـی گـویـد :
« آیـنـده اسـت ، وقـت بسیـار بایـد تـا روم سـویـش مـن .
مـن چـه کـارش باشــم ، حـال ! »                              
نـوجـوانـی گـویـد: « هـمـسایـه اسـت ، شـیـریـن اسـت .
فـاصـلـه اش چـنـد مـتـری بـیـش نـیـسـت . »
و جـوانـی گـویـد:  « آن وطـن اسـت »
و از آن سـو پـیـری فـرمـایـد :
« عـشـق و شـوری اسـت غنـی ، چـشـمـه ای اسـت در دل یک کـویـر خـشـک  ،
روزنـی بـه سـوی فـردایـی بـاز  ،
و شـکوفـه اسـت .
و مـهـم تـر ز هـمـه ،  قـطـره آبـی
کـه نبـایـد هـمـه جـا غـلـت  بـخـورد ؛
بـلـکـه بـایـد کـه بـه جـایـی افـتـد ،
کـه هـمـان دامـن دریـا بـاشــد . »

روزها گـذشـت  و گنـجشك با خـدا سخـن نگـفـت .
فرشتـگان سراغـش را از خـدا گرفتنـد و خـدا هـر بار به  فرشتگان اين گونه مي گـفـت : « مي آيد ، من تنـهـا گـوشي هستـم كه غصه هايش را مي شنود و يگانه قـلبـي ام كه دردهايش را در خـود نگه مـي دارد » و سـر انجـام گنـجشك  روي شـاخه اي از درخـت دنيا نشـسـت .
فرشتـگان چـشـم به لب هايش دوختـنـد ، گنـجشـك هيـچ نگـفـت و خـدا لـب به سخـن گشـود : با مـن بگـو از آنچه سنگينـي سينه توسـت .
گنـجشك گـفـت  : لانه كوچكي داشتـم ، آرامگاه خستگـي هايـم بـود و سرپنـاه بي كسـي ام . تو همـان  را هـم از مـن گرفتـي . اين طوفان بي موقع چه بـود ؟ چه مي خـواستـي از لانه مـحـقــرم كجـاي دنيا را گـرفـتـه بـود ؟ و سنگينـي بغـضـي راه بـر كلامـش بسـت . 
سكوتي در عـرش طنيـن انـداز شـد . فـرشـتـگان هـمه سـر به زيـر انـداخـتنـد .
خـدا گـفـت : « مـاري در راه لانه ات بـود . خـواب بـودي . باد  را گفـتـم تا لانه ات را واژگـون كنـد . آنـگاه تـو از كمـيـن مـار پـر گشـودي » گنـجشـك خيره در خـدايي خـدا مـانـده بـود . خـدا گفـت : « و چه بسيـار بلاها كه به  واسـطه محبتـم از تو دور كـردم و تو ندانسته به دشمنـي ام  برخاستـي » 
اشـك در ديدگان گنـجشـك نشسته بـود . ناگاه چـيـزي در درونـش فـرو ريخـت . هاي هاي گـريه هـايـش مـلكـوت خـدا را پـر كـرد ....

                                         مادر، « بهـار » بـود 
                                                  کال و سـبـز رنگ 
                                                  پدر ، « تابستان »        

                                             با خوشه های رسیـده
                                    و مادربزرگ ، « زمستان » بود  
                                               اینک منم ، پاییز  
                                      با دست های زرد خالی ...

طبق معمول به بزرگي خودتون ببخشيد که خيلي پرحرفي کردم
مواظب خودتون باشين
دوستون دارم 5تا
قربون همتون باي باي