سلام به دوست جوناي نازنينم
خوفـيــــن عسيساي ناناسم
چه خبرا؟ خوش ميگذره ؟

واي نمي دونيد توي اين مدت چه اتفاقايي که پیش نیومديکي از يکي زشت تر  
شايد باورتون نشه ولي الان طوري شده که هر لحظه منتظر يه خبر بدترم ولي خوب باز با همه اينا من مي خندم

فقط يکيشون باحال وجالب بود  که البته به خودم هیچ ربطی نداشت  ولی مربوط به عزیزترین کسم بود که واقعا خوشحال شدم

تا حالا توي فيلما و داستانا زياد ديده بوم دو نفر که عاشق هم بودن بعد چند سال همديگه رو مي بينن ولي توي واقعيت نديده بودم تا همين چند روز پيش
خيلي باحال بود بعد دو سال  که حتي تو خيالم نمي شد تصور کني که اين 2تا دوباره همديگه رو ببينن  
ولي خوب قسمت بازم 2تاشونو سر راه هم گذاشت
مني که از احساسات هيچي سرم نميشه خيلي تحت تاثير قرار گرفتم جاتون خالي

یه مطلبه دیگه ام بگم همه ی دوستای عزیزی که صبا (وبلاگ دنبال من نگرد!) رو می شناختن، صبا رو هک کردن  و حالا حالاها نمیتونه بیاد به همتون سلام رسوند

پيشاپيش روز ولنتاين رو هم به همتون تبريک ميگم ايشالا که دلاي پاکتون هميشه پرازمحبت وعشق باشه و عشقتون پايدار
اين شعرروهم تقديم مي کنم به همه اونايي که دلشون عاشقه  

شب از نيـمه گذشـت  و من در حسرت او

                    درخيال خود به يادش مي گريستم

                                        آن لحظه هاي شاعرانه

                                               با صداقتي عاشـقانه با شوقي دلـپـذير

                            درکنارهم درميان نـقاشي ها با رنگهاي زيبا !

                    چه دلـفريب بود آن لحظه ها

       انگارکه خورشيد همرنگ ما بود!

و شب همراز ما !

       در اوج آسمان ها سير مي کرديم

                     و بذرمحبت را درگندمـزارعاشـقي مي افشانديم

                                                   تا شايد روزي به بار بنشيند !

                          باهم درکوچه هاي خلوت عشق پا مي نهاديم

                 تا خنده هاي ما دل شب را بلرزاند.

        با سيـاهي هاي شـب مي جنـگيديـم

تا صبح سپيد طلوعي دوباره باشد.

       درزيرچتـــرباران آهسته مي خوانـديــم

                                   آن تـــــرانــــــه قديــمـــي را .

                                           زمزمه مي کرديم آن صداقت هميشگي را

                    تا شايد همگان بياموزند اين رسم ديرينگي را

         امـا افسوس! بـاران پايان هـمه چيـز بــود

وسکوتش جاودانه وخورشيد نگاهش را

         پرگرفت ودرسياهي هاي شب گم شـد

                                     ستاره ها خاموش شدند

                                              وشهاب هراسان از ميان آنان گريخت

              بغض آسمان گشوده و اشک ها تند و بي دريغ

         ازچشمان خمــارش فـــرو مي ريخــــت

تا برقلب زخم خورده ، مرهمي باشد

     و او با خود مي انديشيد :

        « زندگي بي عـشـق سرابي است در بيابان

              که رهگذرخسته درکويري خشک 

                          او را جسـتـجـــو مـــي کــرد

                               بايد او را يافت و وجودش را باور داشت

                 تا عـشـق سـرآغازي باشــد بي پايان »

سر نمازتون به یاد منم باشین واسم دعا کنین 
قربون همتون باي باي